Cadeau voor iemand die alles al heeft

Wat 'heeft alles al' eigenlijk betekent

Bijna niemand heeft alles. Wat ze hebben is de gewoonte om iets te kopen in de week dat ze het willen, en daarmee is het verlanglijstje leeg waar jij op had gerekend.

Zodra je het zo bekijkt, wordt het gat zichtbaar. Er is een hele categorie dingen die mensen nooit voor zichzelf kopen, niet omdat het te duur is, maar omdat het huidige exemplaar het nog doet en vervangen zonde voelt. Daar hoort jouw cadeau thuis.

Het tweede gat is alles wat je niet kunt bestellen: iets bederfelijks en uitstekends, iets met hun eigen geschiedenis erin, of een middag van jouw tijd. Geen van die drie is met een betaling op dinsdagavond voor te zijn.

Kijk dus naar de dingen die ze dagelijks gebruiken en al tien jaar bezitten zonder er ooit over na te denken. Het koksmes dat op zich prima is. De paraplu die bij de tweede windstoot omklapt. De kussenslopen uit een set van 2016. De waterkoker. De snijplank.

Geen van die dingen is leuk om te kopen en allemaal zijn ze uitstekend om te krijgen, want die persoon ergert zich al jaren mild aan het huidige exemplaar zonder dat het ooit een aankoop is geworden. Vervang er één door iets dat echt goed gemaakt is en je levert een kleine dagelijkse verbetering die de rest van het decennium meegaat.

Het werkt het best als je iets vervangt in plaats van toevoegt. Iemand die alles al heeft, heeft vooral geen ruimte.

Vier cadeaus die niet werken

Niet: een gadget. Dit is het reflexcadeau voor mensen die alles hebben, en precies de categorie waarin ze al te veel hebben gekocht.

Niet: hetzelfde nog eens, in een andere kleur. Kijk wat ze hebben voordat je een mooiere versie koopt, want 'mooier' zie je van buitenaf niet en soms koop je naar beneden.

Niet: een beeldje, een vaas of iets waarvan de hele functie is dat ernaar gekeken wordt. In een vol huis is decoratie een verzoek om ruimte.

Niet: een cadeaubon. Van jou, aan deze persoon, leest dat als een schouderophaling.

Bederfelijk en uitstekend

De tweede betrouwbare deur is iets dat opgaat, en dan in een klasse die ze bij de wekelijkse boodschappen nooit meenemen: twaalf jaar gerijpte balsamico in plaats van het flesje uit het schap, olijfolie van één landgoed, koffie van een branderij die de zak dateert.

De logica is dezelfde als bij voorwerpen: ze kunnen het prima kopen en zijn er nooit aan toegekomen, want het is een kleine extravagantie en de gewone versie ligt in het schap waar ze toch al langslopen.

Bovendien lost iets eetbaars het opslagprobleem op. Wie een vol huis heeft, doet niet moeilijk als hij lichtelijk geschrokken naar een grote doos kijkt.

De stilte na het uitpakken

Ze houden het vast en zijn één seconde stil voordat ze iets zeggen. Op die seconde mik je. Het betekent dat ze er zelf niet aan hadden gedacht, en dat is bij deze persoon oprecht zeldzaam.

Vergelijk het met de reactie die je meestal krijgt: een meteen warm en volkomen gemeend bedankje, in de toon van iemand die het voorwerp al door het papier heen had herkend. Dat is geen mislukking. Het is alleen niet die seconde.

Handige toets vooraf: had diegene dit binnen anderhalve minuut zelf kunnen bestellen zonder van de bank te komen? Zo ja, dan had hij dat waarschijnlijk gedaan.