Cadeau voor de juf of meester

Ze krijgt dezelfde drie cadeaus, dertig keer

Op de laatste schooldag gaat een juf met een armvol mokken, geurkaarsen en bonbondozen naar huis. Ze is er oprecht blij mee en ze kan ze onmogelijk allemaal houden. Een deel wordt in augustus doorgegeven, en iedereen weet dat.

De vraag is dus niet wat een leuk cadeau is. De vraag is wat een leuk cadeau is dat dertig andere ouders níét ook kopen. Alles met 'liefste juf' erop, alles wat geurt, alles in mokvorm: ga ervan uit dat er al vijf zijn.

Twee categorieën overleven het wel: dingen die ze op school gebruikt en dingen die thuis opgaan. Alles hieronder valt in een van die twee.

De laatste middag voor de vakantie

Kwart over drie. Haar armen zitten al vol, ze zegt voor de elfde keer in twintig minuten dank je wel, en haar auto staat vijf minuten lopen verderop.

Dat beeld schrapt alles wat zwaar is, alles wat breekbaar is en elke cadeautas zonder handvatten. Het pleit er ook voor om de kaart los van het pakje te geven: kaarten leest ze 's avonds, en één eigen zin van je kind over wat het dit jaar leuk vond is het deel dat jaren in een la blijft liggen.

Schrijft je kind die kaart zelf, met kriebelletters en een spelfout, dan is dat het cadeau. Het voorwerp eronder is bijzaak, en iedereen weet dat.

Waar een juf of meester echt doorheen gaat

Vraag een leerkracht wat ze van eigen geld koopt en het antwoord is deprimerend praktisch: pennen die het blijven doen, stiften die in week drie nog schrijven, een fatsoenlijke schaar, memoblaadjes.

Een set fineliners of verfstiften is geen romantisch cadeau, maar het is wél het cadeau dat tot de meivakantie elke dag in gebruik is en daarna door haarzelf wordt vervangen. Precies daarom valt het goed.

Wat haar eigen pauze beter maakt

De tweede echt bruikbare categorie is alles wat de twintig minuten pauze verbetert die ze voor zichzelf heeft: een thermosbeker waarin de koffie van de pauze tot de lunch warm blijft, een handcrème die veertig keer handen wassen per week overleeft.

Klein, specifiek en gericht op de werkdag zoals die echt is, niet op het idee van een juf.

Een klassencadeau is de enige manier om echt iets te kopen

Individueel geef je klein, samen geef je iets goeds. Dat is niet alleen netter, het is ook de enige constructie die een cadeau oplevert dat de moeite waard is.

Vijfentwintig gezinnen die €5 inleggen levert genoeg op voor één goed ding plus een kaart waar de hele klas in heeft geschreven. Datzelfde bedrag apart uitgegeven levert vijfentwintig dingen op die ze naar de auto moet sjouwen.

Organiseer je het? Noem het bedrag, zet een deadline twee weken voor de vakantie, en koop één voorwerp in plaats van een pakket met van alles een beetje. Kan een gezin niet meebetalen, dan mag dat nergens zichtbaar zijn, dus geen lijstje met wie wat gaf.

Wat je overslaat

Niet: een fles wijn van één gezin. Sommige scholen zien dat liever niet, en je zet de leerkracht in de positie dat zij moet beoordelen of ze het mag aannemen.

Niet: iets duurs. Het lijkt alsof er een verwachting aan vastzit, en dat kan haar tegenover de schoolleiding in een ongemakkelijke positie brengen.

Niet: prullaria met 'beste juf van de wereld'. Ze heeft een kast.

Niet: alleen aan de groepsleerkracht denken. De onderwijsassistent, de conciërge en de overblijfkrachten worden bijna nooit genoemd, en een doosje van €5 uit de klassenpot valt bij hen onevenredig op.